Advent

Advent 2021

Zaterdagavond 27 november a.s. beginnen wij weer een nieuw kerkelijk jaar, een nieuw begin dat traditiegetrouw in het teken staat van het komende Kerstfeest. Bij deze de ‘adventsboodschap’ van onze pastoor.

Het einde van het kerkelijk jaar ging gepaard met een flinke aanscherping van de Coronamaatregelen. Dat hadden we niet zien  aankomen. Integendeel: sinds eind september de (bijna) vertrouwde maatregelen van het mondkapje en de 1,5-meter waren losgelaten leek het wel of we ervan af waren. De vreugde daarover bleek echter van korte duur. Het toenemend aantal Coronabesmettingen en de daarmee gepaard gaande ziekenhuisopnames, noopten zowel de regering als onze bisschoppen ertoe de Coronamaatregelen weer op te schalen, teneinde de (inmiddels vierde) Coronagolf te breken. Wat het allemaal zal brengen, weten we niet. Maar of we er na de zoveelste (zij het beperkte) lockdown van af zijn, lijkt me sterk; daar lijken me de nieuwe maatregelen ten ene male te vrijblijvend voor; het betreft immers in de meeste gevallen ‘maar’ een ‘dringend advies’.

Steeds vaker wordt er van overheidswege een beroep gedaan op ons gezonde verstand, op ons verantwoordelijkheidsgevoel, maar dat lijkt ver te zoeken, zeker als je ziet hoe mensen soms bewust de grenzen van wat wel kan en mag opzoeken; alsof het een spel is. De crisis waarin we ons bevinden is daar toch te ernstig voor. Als we er al zelf niet over kunnen meepraten, laten we dat dan aan werkers in zorg en verpleging over. De ons door de overheid opgelegde Coronamaatregelen (zoals lockdowns, afstandsregels, mondkapjes of toegangsbewijzen) worden maar al te vaak gezien als een inbreuk op onze individuele vrijheid, maar autonomie is nooit en te nimmer absoluut. Regeringen hebben het recht en zelfs de plicht om die in te perken als dat nodig is om een pandemie tegen te gaan. En daar wil iedereen toch van af, gevaccineerd of ongevaccineerd.

Hoewel het de vraag is of en zo ja in hoeverre we er überhaupt nog van af komen, is het ook goed te beseffen dat er meer is dan de pandemie en al de beperkende en ontwrichtende maatregelen van dien. Er is niet alleen leven na de dood, maar ook leven vóór de dood, ook leven te midden van een pandemie. Er is niet alleen leven vóór en na Corona, maar ook tijdens Corona. Hoe zwaar het ons misschien ook valt onder een lockdown en met beperkingen te moeten leven, toch is ook dat leven. En ook onder dergelijke omstandigheden kunnen we er het beste van maken, zowel voor onszelf als voor anderen, en het liefst ook en vooral samen mét anderen. We zijn immers geen concurrenten van elkaar. Onze (door het christendom beïnvloede) manier van samenleven is geen ‘struggle for life’ noch geldt in onze (door het christendom beïnvloede) samenleving het principe van ‘the survival of the fittest’.  We zijn geen concurrenten van elkaar, maar elkaars broeders en hoeders (Gen.4,9).  Wat je je daarbij moet voorstellen, hoever je daarin kunt en mag gaan, heeft God in Jezus zijn Zoon laten zien: Hij werd mens en daarin en daardoor een voorbeeld ter navolging (vgl. 1 Petr.1,21).  Op het feest van zijn menswording, van zijn komst in de wereld bereiden wij ons in deze Adventstijd voor; opdat Hij in en door ons mens mag worden, opdat Hij ook tot ons mag komen, opdat zijn voorbeeld ons mag aansporen in zijn geest te leven, met en vooral voor elkaar. Een goede voorbereiding op en een zalige viering van het komende Kerstfeest toegewenst!